Al Lado Del Río / Δίπλα Στο Ποτάμι

Κάποτε περπατούσαμε μαζί πάνω από σπασμένα κουκουνάρια και βελανίδια

κοιτούσαμε πότε χαμηλά τα σκουλήκια και πότε ψηλά τα πουλιά,

καμιά φορά το βλέμμα μας έφτανε και μέχρι τις φωλιές των κουναβιών

όμως ποτέ δε θυμάμαι να συναντήθηκαν τα μάτια μας ούτε τα χέρια μας,

ούτε καν μια στιγμιαία τυχαία επαφή και δεν ξέρω τι βλέπαμε ή τι μπορούσαμε να δούμε

μόνο θυμάμαι που καμιά φορά είχαμε δει την ίδια πέτρα να ξεπετάγεται μέσα από το ποτάμι

σαν καμπούρα καμήλας πίσω απ' τις πυραμίδες λευκή, γυαλισμένη στον ήλιο

και χαμογελαστή, με ένα χαμόγελο που αντηχεί ακόμη και τώρα στα αυτιά μου

μαζί με τον ήχο του νερού που κυλάει